Γράφει η Τισιφόνη

Οι «Γιάννες» της Θράκης

Όχι μία, αλλά επτά «Γιάννες Αγγελοπούλες» διαθέτει πλέον η Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Ο λόγος για την επιτροπή που συγκροτήθηκε με απόφαση του Περιφερειάρχη Χρήστου Μέτιου και θα αναλάβει τον σχεδιασμό, την επιλογή και τον προγραμματισμό των δράσεων της Περιφέρειας  για την εκατοστή επέτειο της ενσωμάτωσης της Θράκης στον εθνικό κορμό.

Μεταξύ των μελών της Επιτροπής είναι και δύο «δικοί» μας άνθρωποι, ο Θεόδωρος Αγγλιάς, Δικηγόρος, Ζωγράφος και πρώην Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Αλεξανδρούπολης και ο  Νικόλαος Πινάτζης, Αρχιτέκτονας και Πρόεδρος του Ιστορικού Μουσείου Αλεξανδρούπολης.

Νομίζω πως ειδικά με αυτές τις δύο επιλογές, για τις οποίες έχουμε γνώση, μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι, όσοι συνδυάσαμε στο μυαλό μας τις εκδηλώσεις για τα 100 χρόνια της ενσωμάτωσης της Θράκης με εκείνες για τα 200 χρόνια από την επανάσταση του 1821, για τις οποίες, ως γνωστόν, υπεύθυνη είναι η Γιάννα Αγγελοπούλου. Όχι ότι δεν τα είχε καταφέρει καλά το 2004, αλλά έχουν περάσει και 16 χρόνια από τότε. Αυτό το… ληγμένο «άρωμα» από τα περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις, σε συνδυασμό με κάτι καμμένα δέντρα από πυροτεχνήματα δίπλα στη βίλα της, αλλά και με όλο το υπερβολικό μέχρι παρεξηγήσεως life style της, προκαλεί έναν προβληματισμό – για να μην πω τρόμο- σχετικά με το τι μπορεί να δουν τα ματάκια μας, όταν έρθει η ώρα.

Πάντως, για τα 100 χρόνια της Θράκης, τα χρονικά περιθώρια στενεύουν και γι’ αυτό θα ευχηθούμε καλή δύναμη και καλή έμπνευση στα μέλη της Επιτροπής για να σχεδιάσουν τα καλύτερα.

Οικολόγοι, όπως μπαίνεις ή όπως βγαίνεις;

Για να μην κατηγορείτε τη δημοτική αρχή της Αλεξανδρούπολης ότι θέλει να καταργήσει το έργο της προηγούμενης κι ότι δεν υπάρχει συνέχεια στη διοίκηση του Δήμου, ήρθε η αναβίωση του εθίμου του μόσχου στις Φέρες για να σας διαψεύσει όλους!

Μπορεί το αθλητικό μπαλόνι να μην το παραλαμβάνει (Καλώς; Κακώς; Θα δείξει), την Κύπρου να θέλει να την ξανακάνει δρόμο, κάποια έργα της γεωθερμίας να τα βάζει στον «πάγο», τον μόσχο, όμως, τον επανάφερε, παραδεχόμενη, μάλλον, ότι είναι μία κορυφαία διοργάνωση  που έχει ανάγκη ο τόπος!

Υπάρχουν βέβαια και οι περίεργοι που λένε ότι ‘έθιμα’ που έχουν στο επίκεντρο τεράστια πτώματα, τα οποία σκοτώθηκαν για την πλάκα μας, είναι ξεπερασμένα έως και προσβλητικά, αλλά ποιος τους δίνει σημασία. Το έθιμο είχε κάποιο νόημα όταν ο κόσμος έβλεπε κρέας μία φορά στο τόσο, σήμερα, όμως, με την τόση υπερκατανάλωση, μήπως είναι εντελώς ξεπερασμένο και μάλιστα από μία δημοτική αρχή με πραγματικά νέους ανθρώπους στα πράγματα;

Πάντως, αυτοί οι περίεργοι αντέδρασαν και με τα φαναράκια που άναψαν τις προάλλες στο πάρκο των Χριστουγέννων, τα οποία και καλά είναι οικολογικά και βιοδιασπώμενα, αλλά, όπως προειδοποιούν περιβαλλοντικές οργανώσεις δεν είναι καθόλου αθώα, ιδιαίτερα όταν, όπως στην περίπτωσή μας, σε απόσταση λίγων μέτρων  από το happening, υπάρχει θάλασσα και θαλάσσια ζωή…
Πάντως, να ξέρετε, εγώ δεν έχω πρόβλημα με τους μη οικολόγους, έχω και φίλους μη οικολόγους, αρκεί να μην προκαλούν λέγοντας ότι είναι οικολόγοι… Εκεί, τα παίρνω κρανίο, που έλεγε κάποτε και η νεολαία…

Διαβάστε ακόμη  12 εξιτήρια από το ΠΓΝΑ για ασθενείς με Κορονοϊό

Οι νεκροί και οι «παρεμβάσεις»

Τελικά, οι νεκροί δεν καταλαβαίνουν από «παρεμβάσεις», «επιστολές» και «οχλήσεις». Πάνε και σκοτώνονται και καταστρέφουν οικογένειες και πνίγουν κοινωνίες στο πένθος. Τα μάθατε για το πρόσφατο τροχαίο δυστύχημα, επί της Εγνατίας Οδού, κοντά στον Ίασμο. 2 νεκροί και 3 τραυματίες, μεταξύ των οποίων 2 παιδιά. Τα ακριβή αίτια του δυστυχήματος δεν έχουν ακόμη εξακριβωθεί, όλοι όμως ξέρουμε καλά την κατάσταση του δρόμου στη συγκεκριμένη περιοχή. Έφταιγε ή δεν έφταιγε το οδόστρωμα, λίγη σημασία έχει πια. Αυτό που πρέπει να γίνει είναι να μην υπάρξουν (κι άλλοι) νεκροί σε έναν απαράδεκτο δρόμο, τον οποίο χρυσοπληρώνουμε.

Οι τοπικές αρχές, αν τις ρωτήσεις, θα σου πουν ότι έχουν κάνει παρεμβάσεις κι επιστολές προς την Εγνατία, αλλά δεν εισακούγονται. Θα υπάρξει άραγε ΕΝΑΣ, κάποια στιγμή σε αυτό τον τόπο που θα σταματήσει τα κακαρίσματα και θα πάρει την κατάσταση στα χέρια του; Ποιος είσαι εσύ κύριε εργολάβε που έφταιξες αυτό το αίσχος; Πόσο ευθύνεσαι για την κατάντια του δρόμου; Τι λένε οι ειδικοί; Τι λέει ο εισαγγελέας; Αν ευθύνεσαι, μήπως να σου αφαιρεθούν οι άδειες και να μην ξαναπάρεις ποτέ έργο στη χώρα αυτή;  Θα πληρώσει ποτέ κανένας αποζημιώσεις για τα  σμπαραλιασμένα οχήματα και τους νεκρούς ανθρώπους; Θα υπάρξει ποτέ κανένας δήμαρχος, περιφερειάρχης, βουλευτής, που να σηκώσει ανάστημα; Που να γίνει η φωνή των απλών πολιτών που έχουν αγανακτήσει από αυτό το χάλι; Τις απαντήσεις τις ξέρω, αλλά δεν θέλω να τις παραδεχτώ, διότι η ρουφιάνα η ελπίδα δεν το βάζει ποτέ κάτω.

Η μεταστροφή του Άνθιμου

Η αλήθεια είναι ότι αλλιώς μας είχε συνηθίσει ο σεβασμιώτατος μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως Ανθιμος που φαίνεται για κάποιο παράξενο λόγο να υιοθετεί την ρητορική ιεραρχών που στο παρελθόν και ο ίδιος έχει κατακρίνει.

Διαβάζω από το κυριακάτικο κήρυγμα του πως σύμφωνα με την άποψη της Ιερας συνόδου 250.000-300.000 παιδιά σφαγιαζονται κάθε χρόνο μέσω των αμβλώσεων και πως την άδεια χώρα μας θα έρθουν να την γεμίσουν άλλοι.

Η Σύνδεση λοιπόν του δημογραφικού με το προσφυγικό και πόσο μάλλον με τις αμβλώσεις είναι τουλάχιστον άστοχη. Ιδιαίτερα έρχεται σε μια στιγμή όπου οπισθοδρομικοί κύκλοι προσπαθούν να επιβάλουν ξανά στην συζήτηση την αναθεώρηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων απολύτως κατοχυρωμένων εδώ και χρόνια. Δεν είναι μόνο το κατάπτυστο πρωτοσέλιδο της sporttime που δημιουργεί αποτροπιασμό αλλά δυστυχώς και μια σειρά κυβερνητικών στελεχών που συνδέουν τις αμβλώσεις τάχα με το δημογραφικό.

Το θέμα μπαίνει σε λάθος βάση. Όλοι συμφωνούμε ότι η μητρότητα είναι θείο δώρο αλλά εδώ μιλάμε για το δικαίωμα της γυναίκας να αποφασίζει και όχι εάν μια νέα ζωή είναι ευπρόσδεκτη ή όχι. Δυστυχως και ο μητροπολίτης μας εάν επιμείνει σε αυτή την ρητορική ρίχνει νερό στο μύλο αυτών που θέλουν η χώρα να γυρίσει πίσω. Εμείς τον είχαμε συνηθίσει αλλιώς. Σπολλάτη Δέσποτα αλλά μην μας απογοητεύεις.

ΥΓ: Η στήλη σας εύχεται χρόνια πολλά με υγεία και μια καλή χρονιά , να είμαστε καλά να βρισκόμαστε!